Ingrediënten voor 4 pers:

24 grote garnalen
2 el olijfolie
2 sjalotten
1 teen knoflook
12 kleine zoete tomaatjes
400 g tomaten in blokjes
snufje oregano
evt. snufje gedroogde rode peper
6 takjes peterselie
200 g feta

Bereiding:
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Hak de sjalotten en de knoflook fijn.
Snijd de tomaatjes in vieren, hak de peterselie grof.
Verwarm de olie in een koekenpan (als u er een heeft die in de oven kan is dat mooi, maar het hoeft niet). Fruit de ui zachtjes aan, hij mag niet bruin worden en doe er dan de knoflook bij. Laat deze even bakken tot hij zijn geur afgeeft.
Dan gaan de tomaatjes erbij met de oregano en eventueel de gedroogde peper. Laat vijf minuten zachtjes bakken. Doe driekwart van de peterselie erbij. Voeg de tomatenblokjes toe en laat nog eens tien minuten pruttelen.

Terwijl de saus staat te borrelen, kunnen de garnalen gewassen worden en gedeeltelijk gepeld. De koppen en de staarten blijven eraan, van het middenstuk gaat het pantser af. (Ik heb hier koploze garnalen). Maak de saus op smaak met wat zout (niet te veel, de feta is namelijk ook al zout) wat peper en de suiker. Snijd de feta in blokjes en doe die in de saus. Zet het vuur af. Leg de garnalen in een vuurvaste schaal (of duw ze in de saus) giet de saus erover en zet het geheel een kwartier in de oven.

Lekker eten allemaal en ik hoor graag van jullie wat jullie er van vonden via twitter op @cookspicy

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Ik weet het niet en wil het niet weten want echte mannen zingen over de liefde. En echte mannen dragen hun gevoel uit in zang, dans en passie. Maar wat zijn dat nu voor mannen die hun stembanden opofferen om de gelukzalige aanwezigheid van een vrouw luidkeels te verkondigen? Wie haalt het in z’n bolle kop om z’n meest innerlijke gevoelens toe te vertrouwen aan een miljoenenpubliek?

“It’s A Man’s World” zong James Brown, maar hij besefte ook wel dat “He’ll Be Nothing, Without A Woman Or A Girl”.
Ook een jongen als Ike Turner had een vrouw nodig, al gebruikte hij Tina om haar “Tail Feather” eens flink onder handen te nemen. Gelukkig hadden we ook schatjes als Jackie Wilson die er van overtuigd was dat “ A Woman Needs To Be Loved”. Maar ja, hij was ook al snel onder de indruk van een “Reet Petite”.
John Lennon nam het voor de vrouwen op en noemde ze de “Niggers Of The World” en Santana zag slechts een “Black Magic Woman”. Ergens moeten die twee ooit eens een borreltje hebben gedronken.
Lou Reed was altijd duidelijk: “I Love Women” en mocht hij toch ergens twijfelen dan nam hij wel een “Walk On The Wild Side”.
De boys van Van Halen zagen het wat ruimer en hadden het over de “Beautiful Girls”. Simpel maar wel effectief, maar die hadden de “California Girls” ook al gevonden op het strand. Samen met The Beach Boys overigens, want tussen het lurken aan de waterpijp door vond Brian Wilson de tijd om ook over de “California Girls” te getuigen.
Maar in de krochten van de muziek vond Electric Light Orchestra de “Evil Woman” en kwamen Hall & Oates hun “Maneater” tegen.
Het meest duidelijk was Nirvana met “Rape Me” en dan krijg je vanzelf dat de poedelrockers van Bon Jovi steun zoeken met “You Give Love A Bad Name”.

Hans de Booy heeft misschien wel het mooiste Nederlandstalige nummer over een vrouw geschreven, “Een Vrouw Zoals Jij”. Terwijl “Thuis Ben” ook een mooi eerbetoon aan de thuis wachtende vrouw is. Maar Hans is een bohemien dus moet je nooit te veel waarde aan z’n woorden hechten.

Nee, echte oprechte gevoelens voor de vrouw komen toch uit het Franstalige gedeelte van onze aardkloot.
Allereerst de grootste artiest, Arno Hintjens, voormalig frontman van TC Matic (“Elle adore Le Noir” daar begint het al) maar al een mensenleven op de solotour. Mijn held, ik geef het toe, maar luister dan ook eens naar “Marie Tu M’as” en je begrijpt me wel. Toegegeven, het nummer heeft tegenwoordig voor mij een diepere persoonlijke lading gekregen maar dat is juist zo mooi van muziek.

En natuurlijk is de echte en eerlijke hartstocht van de echte mannen voor de vrouw ontstaan bij niemand minder dan Jacques Brel. Hij heeft eigenlijk ook het ultieme nummer geschreven over de vrouwen, over de liefde, over de passie en over de mannen. En alle eerder genoemde kerels zongen over van alles maar bedoelden maar één ding: “Ne Me Quitte Pas”.
Het nummer vol van liefde en angst, twee ingrediënten die een relatie bepalen. Maar ook een nummer van hoop en trouw. Op z’n Frans, maar Brel heeft het ook gezongen in het Nederlands, “Laat me Niet Alleen” zodat alle vrouwzoekende boeren ook weten waar het over gaat. Mooie geste van Jacques.

Misschien vragen jullie je af waar ik over lul maar ach, laat me maar en kijk en luister even naar Alderliefste met Ramses Shaffy en Liesbeth List met “Vivre (Laat Me)”. Luister, huiver, drink en zwijg.

Echte mannen bestaan niet, we zijn allemaal bang……………..

Column door Marcel a.k.a. @MarcelAbels

Mien noam is Wilbert, ík kum oet Glane en ‘k bin 36 joar en pa van drie bloag’n. Ik bin trukker, internasjonoal sjauffeur noomt ze ‘t ook wa. Ik skrief zoak proat. Ook deur mien 27mc proat ik ‘n heule dag zo, En dat geft mie veule lol. Gin ene van de sjauffeurs kan mie verstoan. Noors, Duuts, Spoans, Ietaljaans, noar ‘kats vief minuutn zookt ze allemoal een nei kanoal.

Ik heb thuus ‘n wief. Uut de katalogus liekt ‘t wa. Zo’n stoot, oet de Oekraiene kump ‘r. Moar neej.. wie hebt mekaar bie de truckstarmeeting ontmoet. Binn’n nog gene uur lag ‘t deerntje bie mie achter in mien waag’n. Enne noe wie bint al 13 joar saam’n. Luk ook wa aai nooit thuus bint. Wilbert geet oet warken en sie wast d’r raam’n best voak (in biena d’r blote kont). Saam hebt we het erg good.

Hele doag’n rie ik met zeugn op en neer Noar Ietalie vanoet Eanske. Doar maak ze d’r ham van en deze’n bring ik dan wier terug. Gerookte Italiaanse ham’n met een Twentse biesmoak. Ze heb mie vroagt om tiedens ‘t losn af te toe verslag te doon van mij ervoaring’n op en langs de baan. Dat liekt mie wa leuk, wie doot mie wat? Wa in’t plat, aans kan ‘k niet. Skool was nich veur me. Trap’n dat wa. Da woal ik a toen ‘k een skier ventje was. Nou bin ’k geliek 130 kilo spek an ‘n hoak.

Vandoag stoat er een vragje noar Palermo op mien papier’n. Doar mok mor’n teeg’n oamd weejn. Poot op ‘t gas en trap’n moar. Mien boas wil da´k vet hard deurrie, moar ´k mot de prent´n wa zelluf betoal´n. Nou boss Hennik, dan hej peg. Bin d´n gekke Wilbert nich.

Gistern hak ´n lekke slof. `N hele woagn hing mie skeef. Alle zeugn gleen mie tegen mekoar an en een bult geskreeuw in de waagn. Met ´n ADAK monteur hek den slof wisselt. En den Pruuz’n kearl ging me doar domdomdom onder ´n uutloatklep stoan en kreeg mie zo ´n hele sloot pis in de nek. Manman, da was mie wat. In mijl’n wied geene pomp te ontdek´n, dus den keerl most zowat ´n uur rieen veur ie kon doesjn. Zien waag’n stink d’r zekers te weet’n nu nog noar.

Ak straks bie den boot bin goa ik eet’n. Den pastoa is nich oan mie besteed. Dat niijewetse spul. Doar wordt een vent toch nich volle van. Neuj, doot mie moar Polenta, ook Ietaljaans, moar dan met maismeel, liekt wa op gestampte piepers. En doar hoal ik wa vanne.

Morn… ak oawer t woater bin goa ik losn. Da dook nich zelf. Dat doot ze bien ‘t slachthuus veur mie. En danne goat Wilbert noar de meidjes. Een vent alene mot zien piepe ook mangs deursmeer’n. ‘k mot toch ook wat.

Wilbert (op 27mc roepnaam: Kreesie beer)

Als man met veel testosteron moet je er soms aan. Harsen! Wil je er straks een beetje kek uitzien in je zwembroek, dan moet je zorgen dat je zwemband tegen het voorjaar is geslonken en dat je geen trui aan hebt. Zo noemde mijn zoon die paar haren teveel laatst. Zo kwam ik dus vorige week bij Rima Massage & Beauty terecht, die met veel plezier en cynisme mijn overtollige haargroei wegscheurde, onder het genot van loungemuziek.

Als man sta je sowieso onder druk van dingen die niet meer mogen. Word je te breed? Dan moet je minder snacken, (zeker na tien uur ‘s avonds en juist dan smaakt de shoarma juist het lekkerst ) Met een beetje pech moet je ook nog de sportschool in. Vergeet dat laatste koude biertje ook maar. Wil je op zondag lekker Formule 1 kijken? Vergeet het maar, partner wil een romantische komedie kijken of de kids komen jengelen om een Disney die ze al ontelbare keren hebben gezien.

Snap ik ook niets van. En dan ook nog doen alsof ze hem voor het eerst zien.

Lekker de deur uit zuipen met je maten? Geen tijd meer voor door huiselijke verplichtingen, bijvoorbeeld op de kiddo’s letten als mama een weekendje weg is. Ze heeft er recht op… want zij werkt toch ook? Wil je een nieuwe koets kopen? No mate, dat geld gaat naar allemaal andere belangrijke dingen als een nieuwe wasdroger, koelkast en het opknappen van jullie familiekrib.

Nu mocht ik dus ook het overtollige haar laten weghalen. Er zijn ook vrouwen die zeggen: ‘Ik vind het zo mannelijk, al dat haar.’ Ze liegen! Die zeggen als de verliefdheid is verbleekt: ‘Misschien moet je toch even naar de schoonheidsspecialiste, ik bel wel even voor je. En voordat je het weet lig je daar. Met je harige rug. Stoer doen en geen kik geven.Iedere keer dat er weer zo’n plakkaat van je rug wordt getrokken veer je mee. Alsof het helpt!

Dit kan Hij daar boven nooit zo bedoeld hebben. Anders had hij ons óók wel een doos gegeven. Die vrouwelijke onderdelen met beenpartij wordt door jullie als excuus misbruikt: ‘Ik doe dit al jaren! Ik lijd iedere keer pijn als ik voor jou alles glad houd. Het is gewoon jullie eigen ijdelheid die dat veroorzaakt. Wij hebben er nooit om gevraagd. Een gladde borst (en rug) zou de trend zijn en ook voor mannen is een Brazilian geen taboe meer.

Dus pas op. Je gaat er heen voor het harsen van je wintertruitje en als je niet uitkijkt kom je terug met knalrode en heftig brandende ballen.

Column: Olav a.k.a. @oilofolav  voor ingewijden (wel achter een slotje maar je kunt altijd proberen of ik je toelaat! ) #geengaranties

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Eigenlijk had ik het me er makkelijk af willen maken en een paginalange scheet willen laten, “PFFFFFFFFRRRRRRRRRRRRRRRRRRRT”. Maar helaas, die was niet lang genoeg en nu heb ik na moeten denken over een onderwerp, balen. Als ik dan toch wat moet bedenken wil ik toch zoveel mogelijk clichés vermijden en er wat van maken. Daarom het onderwerp: Hoe kijk ik als man tegen mijn kinderen aan? En mannen, dit is dus wat anders dan het sociaal wenselijke antwoord dat we normaliter geven.

Ik heb twee kinderen; een meisje van vijf en een jongen van één-en-een-beetje. Laat je nooit wijsmaken dat leeftijd niet belangrijk is, dat is het wel zeker. De jongste heeft nu de leeftijd dat het erop lijkt dat het toch nog wat gaat worden. Net zoals bij de oudste was ik bang dat het nooit wat zou worden met dat kwijlende, jankende, stinkende, gedesorienteerde en onhandige stuk babyvet. Toch blijkt net zoals de vorige keer dat na het weggegooide eerste levensjaar zo’n kind toch wat bijtrekt en op een mens gaat lijken, dat geeft de papa moed.

De oudste daarentegen is zich erg bewust van haar leeftijd en probeert die handig in te zetten. Bij alles wat ze wil en niet mag is het: “Maar ik ben al vijf!”. Bij alles wat ze niet wil en moet is het: “Maar ik ben nog maar vijf!”. Daar trapt deze papa niet in, consequent zijn is belangrijk en daarom wijs je zo’n blonde duivel er maar weer op dat er maar één de baas is in dit huis en dat is degene die wat haar op z’n scrotum heeft. Af en toe wel even controleren hoe het met de haargroei van die andere gast in huis is, want dan gaat die vlieger niet meer op. Zo zie je maar, leeftijd is dus érg belangrijk.

Tegenover mijn kinderen ben ik ‘streng maar rechtvaardig’. Dat werkt alleen als je rechter, jury en beul bent en ik stel mij zo voor dat een dictator ook ‘streng maar rechtvaardig’ is. Als vader ben je natuurlijk gewoon een dictator, laten we er geen doekjes om winden. Er is er maar één die de regels maakt, dat is papa de rechter. Er is er maar één die bepaald of papa gelijk heeft, dat is papa de jury. Er is er maar één die straf geeft, dat is papa de beul. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik in de luxepositie zit dat er geen tweede dictator continu een coup probeert te plegen, dat zou de pret snel drukken.

En streng moet je wel zijn met twee van die blonde kobolds (nee, niet die hoererende uit Game of Thrones) die continu om aandacht vragen. Vrouwen zijn blijkbaar dolblij als ze worden gebombardeerd worden met al die minimensen liefde, mannen zijn het ook wel een keer zat. Wij hebben nou eenmaal betere dingen te doen dan dezelfde stupide vraag voor de honderdste keer te beantwoorden, wij hebben nog een leven buiten het gezin. Dus als ik even met ze gespeeld heb en ik ga achter de computer om te werken, gamen of porno te kijken dan verwacht ik ook enige rust. Die oudste probeert af en toe nog wel wat aandacht te vragen maar snapt steeds beter dat je papa dan niet moet storen. De jongste is een heel ander verhaal, die denkt nog steeds dat hij weg kan komen met zijn ‘ik snap het niet’ blik. Dan kijkt hij je met die grote stupide ogen aan en zegt hij ook nog even “huh” ter onderstreping van zijn stupiditeit. Papa is echter slimmer dan een voor kinderogen smeltende muts en ook al moet ik hem per dag honderd keer met mijn maat 46 een duw in de juiste richting geven, ik trap er niet in. 

Ik krijg er heel veel voor terug en ik ben best blij met ze, maar het is dus altijd weer een verademing als ze weg zijn. Dan kan ik de hel die speelgoed heet weer opruimen en het huis weer terug brengen in een staat die me wat meer doet herinneren aan mijn mannelijkheid en niet aan die testosteron verlagende aandachtsorgels. Scheten en boeren laten zonder dat mijn dochter mij de les leest, bier drinken zonder ook maar enige verantwoordelijkheid te voelen als ik in de gang in slaap val en porno kijken zonder een panic-button.

Dus ter afsluiting: “PFFFFFFFFRRRRRRRRRRRRRRRRRRRT” en ik pak een biertje.

Column:  @PeterBreukers  ….   Peter wil heel graag jullie reacties weten/horen. Dat kan door rechts onderin door op comments te klikken.

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Ruim elf jaar later sta ik weer in een leeg huis. Een maand lang inpakken, uitzoeken, weggooien en schoonmaken liggen eindelijk achter me. Van de vreugde is weinig meer over, want wat heb ik hier veel meegemaakt. Ik ben er vrijgezel geworden en heb de liefde weer gevonden. Ik ben er van baan gewisseld en uiteindelijk ontslagen. Heb er vrienden gemaakt, verloren en weer nieuwe gevonden. Jaren heb ik er gewoond, in vreugde en angst. Angst voor de buurman met een alcoholprobleem en zijn agressieve gedrag. En dan ook nog de overbuurman die dood gevonden werd in zijn huis. Allemaal herinneringen die ik graag achter me laat. Terwijl ik in mijn lege huisje sta komen ze allemaal voorbij. Ik kan de brok emotie die ik in mijn keel voel opkomen maar met moeite wegslikken.

Ik sta nu weer in een leeg huis, klaar voor de toekomst. Dit keer niet meer alleen. We gaan samenwonen in Twente. Natuurlijk kwam ik er al veel langer en steeds vaker. Maar het is nu definitief. Samen gaan we dus zo’n honderd km verderop een toekomst opbouwen. Het huis was er al, ingericht en wel. Nog wat kleine details regelen, alhoewel een baan is ook niet echt klein te noemen. Maar, samen komen we er wel uit. Samen, want dat vrijgezellenbestaan… daar heb ik mijn buik van vol.

Column door Daniel a.k.a. @copsy

[ Absolutely Enschede is het enige echte stadsweblog van, voor en door Enschede! ]

Veel leesplezier!

Olav

—– en nu de column —–

Het is net politiek. Social media bedoel ik dan. Zoveel meningen, zo weinig resultaat. Maar misschien nog wel erger: zoveel onwaarheden en mensen die dat klakkeloos overnemen.

Met de snelheid, het gemak en de easy-access is social media het ideale middel om de waarheid geweld aan te doen. Of om elkaar eens lekker (op z’n Twentsch) ‘de kop gek te maakn’. Of om lekker ruzie te maken. Rutte, Wilders, Cohen, Roemer… je hebt ze niet nodig om verdraaide waarheden te horen. Open Twitter en je zit er midden in. 

Maar waarom stel ik dat nou ter discussie? Omdat ik me afvraag of mensen nog wel in staat zijn om zelf na te denken. Velen lijken het wel verleerd. Hup, wat ik hier lees is waar. Hop, dit staat me niet aan en bats, ik klap erop. Wat die zegt zal wel waar zijn….. Nadenken of je afvragen waarom soms dingen gezegd worden of eens even stil staan of iets überhaupt wel waar kan zijn is er niet meer bij. En dat lijkt niet voorbehouden aan bepaalde leeftijdsgroepen. De emotie van het moment regeert. Denken doen we later wel, indien nodig.

Maar het kan erger. Dit constateren en dan roepen: “Ja, op internet lijkt alles maar te mogen.” “En mensen doen zich daar anders voor en doen dingen die ze anders niet doen.” Denkt u? Ik denk het niet. Social media is namelijk een prachtige afspiegeling van de werkelijkheid. Van hoe wij zijn. Het is echter alleen digitaal, zichtbaar, doorzoekbaar en terugvindbaar. En dat is nieuw. Dat was er vroeger niet. Ineens is het zichtbaar. Vooral bij de babyboomer, of ouder, kom je tegen dat angst en onbekendheid een rare mening (vaak vermomd als feiten verteld) over social media teweeg brengen. Twitter is zeggen dat je op de WC zit, Facebook en Google is vooral eng omdat die iets met je gegevens doen en linkedIN (vaak uitgesproken als Link-UT-IN) daar sta je wel op maar je doet er niets mee. Maar dat is voor het werk he.

Kunnen die generaties hier iets aan doen? Ik neig om nee te zeggen. En wel om het feit dat zij zijn opgegroeid met de 2 grootste oude media die wij kennen: TV en Print. Daarbij hoef je niets zelf te doen, poortwachters zijn aanwezig en over het algemeen is het meeste waar en geverifieerd. Een wereld waarin dat model niet meer bestaat is anders. En anders is meestal eng. En zal wel niet goed zijn. Want hoe moet dat dan? Het internet bewijst ons al tijden dat juist de goede en mooie dingen boven komen drijven en hun weg naar de tastbare werkelijkheid vinden. Het biedt in feite onbegrensde mogelijkheden. De grap is dat als ik mensen vertel hoe e.e.a. in elkaar steekt en ze laat zien welk voordeel je er mee kunt doen, dan gaat het al veel beter en ontstaat er begrip en enthousiasme. Dat is erg leuk en blijkbaar is dat duwtje nodig. Ik blijf er wel van overtuigd dat er ergens een grens ligt in leeftijd die bepaalt of je nog mee kunt doen met de nieuwe media. Of je er juist mee om kunt gaan, of je nog kunt veranderen. Waar die grens precies ligt weet ik nog niet, maar te lang alleen oude media hebben gekend zorgt wel voor een bepaald wereldbeeld. En dat verandert niet zomaar zonder hulp, goede voorbeelden of tastbare resultaten.

In dat wereldbeeld speelt privacy ook een rol. En ook daar ontstaat een rare schijnbare tegenstelling. Want wat veel mensen dan allemaal denken te weten… soms doet het me pijn aan de oren. Facebook, webshops, google, twitter, etc etc…. ze gebruiken je data. Met name voor reclame (lees spam) naar je sturen. En niet alleen in de mail, nee zelfs thuis! Want ja, die verkopen data he.
Nu zijn er geen heiligen op internet, maar succesvolle bedrijven aldaar kunnen zich ook geen grote schandalen veroorloven. Ja ze gebruiken je data, maar in een poging om hun product(en) beter te maken, je betere advertenties te tonen of beter te voorzien van informatie die bij je gedrag of interesse past. Dat is hun mindset.

Maar nu komt het. Niemand lijkt zich af te vragen wat de offline bedrijven met je data doen. Een krantenabonnement, een telefoonabonnement, een internetabonnement en de KvK (met de K van krimineel) zijn denk ik veel enger. Die hebben namelijk geen mindset om die dingen te doen die ik net noemde. Dat zijn oude bedrijven en die zijn uit op…..? Juist, geld. Tevreden klanten zou leuk zijn, maar niet zo belangrijk.. En wat zouden ze dan met je data doen? Ik denk ergere dingen dan Google of Facebook. Sterker nog, ik weet het wel zeker. Denk er maar eens over na: Stel dat Google of Facebook een schandaal aan de broek krijgt op dat vlak. Dan is dat wereldnieuws en zijn ze ten dode opgeschreven. Gebeurt KPN dat? of T-mobile? Kleine terugslag in de kwartaalcijfers. En wil je van zo’n bedrijf af? Eerst je contract uitdienen. Op internet hef je je account op, niks contract. Jij bent in control en de rest van je netwerk ook. Een internetbedrijf past wel op, de online wereld is hun wereld. De offline wereld zal het jeuken of er iemand klaagt op internet, gewoon doen of je het niet ziet. En de oude media doen daar wel aan mee. Dat komt niet in de krant of het 20 uur journaal. Nog zo’n verschil dat mijn punt mooi onderschrijft.

Dus als je nu weer online bent, denk dan eens na. Doe het gewoon eens. Wat is hier nou aan de hand? Doe een stapje terug. Wat is waar en waarom worden sommige dingen gezegd. En moet ik mee doen? En is het hier online nou zo anders dan offline? Wordt ik hier nou geleid of ben ik in control? Valt niet altijd mee en gaat niet altijd op, maar je kunt er wel je voordeel mee doen. Net als met dit stukje tekst, je weet zelf wel of je je aangesproken moet voelen.

Want ook met dit weblog is het ook gewoon zo: zeker niet alles is wat het lijkt. Het is net de tweede kamer.

P.S. Ben ik dan tegen social media en zie ik het als een poel des verderf? In tegendeel. Ik zie grote voordelen en ik ben groot fan. Maar geen fan van spookverhalen of oude bedrijven/media machtsmisbruik.

Column van Bart. A.k.a. @Burgemeester of kijk op bartensink.nl

Ik noteerde het en ging er verder niet op in. De schijn van “de keurige man” ophouden is erg belangrijk in deze. Ik vroeg niet nogmaals om een afspraakje. Mijn woorden, alles behalve zinspelend op een date, maakte dat zij mij vroeg om af te spreken. Het was, aldus Miriam, nu wel tijd voor een glas rode wijn. Bingo!

Op woensdagavond, de kinderen zijn dan bij haar ex-man, spraken we af bij haar thuis. Een opmerkelijke locatie, maar als zij dat graag wil, prima. Een in real life nog onbekende vrouw uitnodigen in je eigen huis is not done. Een wijze les voor de mannelijke lezers onder u. Dit kan beangstigend over komen bij de vrouwen. Been there, done that. Geen succes, een intieme mailwisseling maakte plotsklaps plaats voor een vernietigende scheldkanonnade. Ineens was ik een perverse klootzak die gebruik maakte van de goedheid van de vrijgezelle vrouw. In haar optiek wilde ik enkel neuken en daar voelde zij zich te goed voor. Jammer, ze had mooie borsten.

Aangekomen bij Miriam thuis belde ik enigszins schuchter aan. Onzeker of ik niet teveel Armani Attitude had opgespoten. Ik spuugde mijn kauwgom in de tuin van de buren en toen deed ze open, Miriam. Mooie Miriam. Ze glimlachte breed en vroeg mij naar binnen te komen. Een hand, drie zoenen en mijn jas op de kapstok. So far, so good. Ze wees me haar bank. De goedkope C1000 huiswijn en twee glazen stonden al klaar. Ze kwam naast mij zitten en begon zenuwachtig een gesprek. Ze was gezegend met een flink Twents accent. Normaliter vind ik dat storend, in haar geval was het aandoenlijk. Een beetje zoals Ilse de Lange. Maar dan met wat meer vet op de heupen en donkere krullen.

Miriam stak de een na de andere sigaret op en dronk de rode wijn alsof het ranja was. In gedachten kleede ik haar alvast uit. Toen de fles na een kleine drie kwartier leeg was – ik had slechts 1 glas gehad – besloot ik een move te maken. Ik pakte haar hand en toen ze deze niet direct terugtrok wist ik dat ik beet had. Zacht kuste ik haar volle lippen terwijl mijn hand zacht haar hals kietelde. Ik voelde aan haar versnellende ademhaling dat ze opgewonden raakte. Opgewonden en willoos?

Halverwege de nacht vertrok ik naar huis. We hadden seks. Waanzinnige seks. Miriam, die gaat mijn archief in als MILF. De dagen daarna stuurde ze me ontelbaar veel whatsapp-berichtjes, e-mailtjes en heeft ze mij minimaal 50 keer gebeld. Ze was verliefd. Die Miriam toch. Helaas voor haar is het niet wederzijds. Twee kinderen zouden een blok aan ons been zijn. Die ben ik liever kwijt dan rijk. Zonder kinderen geen Miriam. Jammer, ze was echt heel goed in bed.

Ik stuurde haar een berichtje: “Het was leuk, voor een nacht. Veel geluk in je verdere leven”.

Klopt, ik ben een klootzak, soms.

Robert.

De boodschappen: 

• Pecorino (op de markt halen).
• Kleine pomodoro tomaatjes
• Knoflook
• Laurier
• Spaghetti
• Rucolasla

Bereiding (20 minuten)

• Rasp de pecorino.
• Was en halveer de tomaatjes.
• Bedek de bodem van een koekenpan geheel met dun laagje olie (is best veel, maar dit vermengt zich met het tomatensap en is op deze manier de basis voor de saus).
• Plaats op laag vuur.
• Doe de knoflook en de laurier (optioneel nu ook de Spaanse peper) erin.
• Leg alle gehalveerde tomaatjes met de platte kant in de olie.
• Laat gedurende 15 min (zachtjes!) garen.
• Breng ondertussen een pan met ruim water aan de kook en voeg (2 of 3 el) zout toe.
• Kook de spaghetti volgens aanwijzing (trek er minimaal 2 minuten vanaf!).
• Na 15 minuten zal het sap uit de tomaatjes al een beetje in de olie zijn gelopen, druk eventueel met de bolle kant van een houten lepel licht op de tomaatjes, zodat al het sap eruit loopt. Roer een beetje zodat het sap en de olie een wat dikkere emulsie vormen. Verwijder de knoflook (en eventueel Spaanse peper) met een lepel.
• Het is niet nodig om de spaghetti af te gieten, het is juist de bedoeling dat er een klein beetje zout kookwater in de saus komt. Schep bijvoorbeeld met een spaghettilepel de spaghetti uit de pan direct in de koekenpan met tomaatjes.
• Roer de spaghetti door de saus en laat even een minuutje garen en de smaken in elkaar vermengen. Dan ruim geraspte pecorino erover.
• Afmaken met de blaadjes rucola

Lekker eten allemaal en ik hoor graag van jullie wat jullie er van vonden via twitter op @cookspicy

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]