Vierstedentocht

februari 22, 2012 in Olga

Terwijl heel Nederland zich druk maakte over de Elfstedentocht beleefde ik mijn Vierstedentocht…
Met Sinterklaas kreeg ik van mijn dochter een kaartje voor Sterren van Holland. Urenlang heeft ze op de bekende veilingsite van ‘hoera u heeft gewonnen’ op een kaartje zitten bieden.
Op 3 februari was het dan zover. Samen met een lieve vriendin die dit cadeautje wel met me wilde delen, begonnen we aan onze rit naar Rotterdam (1). Om 13.00 uur vertrokken om uiteindelijk om 19.00 uur aan te komen. Waarom moet het nu net vandaag sneeuwen? Een gekantelde vrachtwagen zorgde voor dertig kilometer file. Dus geen lekker etentje voorafgaande aan het concert want we waren al te laat… We moesten het doen met een broodje worst van € 3.75. Leuk concert met Xander de Busonje, Frans Duijts, Jeroen van der Boom en Gerard Joling.

Moeilijk om een taxi te krijgen naar het hotel ’s nachts maar uiteindelijk kwamen we in ons secret hotel waar we om 1.00 uur ’s nachts geen drankje meer konden krijgen. Nou dan maar naar bed, lekker slapen om de volgende dag nog even te shoppen. Na een heerlijk ontbijt, ons goed ingepakt tegen de kou, gingen we dan de stad in. Tsjonge wat koud. Snel een groot warenhuis in, waar we overheerlijke slagroomtruffels kochten. Eenmaal weer buiten was de beslissing snel genomen; hier is geen lol aan we gaan naar huis…..   We hadden de woorden nog niet uitgesproken of ik voelde mezelf onderuit glijden, ja echt zo’n val die je kunt zien bij de leukste thuis of bij Funniest Home Video’s. Benen in de lucht en pats: steil achterover op mijn rug. Dit was ook het enige dat ik riep: “mijn rug, mijn rug….”

Van de fysiotherapeut heb ik geleerd hoe je kunt contoleren of er echt iets aan de hand, aan de rug, is. Dus daar lag ik op de spekgladde, verijsde marmeren vloer m’n benen op te trekken. Poeh, gelukkig, dat ging goed. Gelijk omstanders erbij. Tot mijn schrik hoorde ik de woorden 112 en ambulance. Dat was niet mijn bedoeling; nee hoor ik kan wel opstaan… Maar: “Ik heb wel mijn pink gebroken…” Naast de marmeren tegels was een ijzeren afvoergoot waar ik met mijn pink tegenaan geslagen was. Ik voelde het gelijk. Verbaasde reacties, maar toen ik mijn handschoen uitdeed, was het direct duidelijk, de ring kon ik gelijk niet meer af krijgen. `Kom op, naar de juwelier, die ring moet doorgeknipt worden`, zei ik tegen mijn vriendin. Strompelend en elkaar vasthoudend, bang om weer te vallen zijn we naar de juwelier gegaan. Heel verbaasde gezichten, maar ze hebben het toch maar gedaan.

Toen naar de auto: leve de TomTom! Nuttige plaats : ziekenhuis . Het Erasmus was het dichtstbijzijnde. Tsjonge wat een zoektocht, slecht aangegeven waar je moet zijn, zodat we in het Sophia kinderziekenhuis terecht kwamen. Chagrijnige dame achter de balie en 20 minuten lopen naar de Spoedeisende Hulp.  En toen in de malle molen van onderzoeken, foto’s maken (“niet zo piepen mevrouw we maken alleen maar een foto, o ja geen wonder dat het zeer doet, hij is gebroken…”), nog een foto en dan staan er ineens heel veel mensen om je heen. Niet zomaar gebroken die pink, driehoekje eraf, spiraalscheur naar boven, breuk in gewricht. Pfffff. “U moet wel geopereerd worden mevrouw.” Na 7 uur ziekenhuis gingen we dan eindelijk naar huis!
Alle gegevens mee op cd-rom voor de arts in Hengelo (2) waar ik maandag direct een afspraak kreeg.

Door de plastisch chirurg werd de cd-rom bekeken . En toen viel voor het eerst het woord: ‘Verbrijzeld’. Hoe kan dat nou? Zo zeer deed het op dat moment nog niet.
Onderzoek na onderzoek volgde, want de operatie zou woensdag al in Almelo (3) plaatsvinden.
Eenmaal in een ziekenhuisbed ben je dan ineens echt patiënt…
“Goed geslapen vannacht?”, vroeg de chirurg. Ik : “gaat wel , u dan? Want dat vind ik veel belangrijker.” Ik kreeg een blokverdoving in de arm. Heel vervelend, totaal geen controle meer (en daar houd ik echt niet van.). Anderhalf uur verder was de operatie klaar, 3 schroefjes en een plaatje in een pinkkootje van ongeveer 2 cm. En o ja : “We hebben de pees ook door moeten snijden om bij de breuken te kunnen!” Grrrrrrrrr ! Ik mocht gelijk weer naar huis, had last van de verdoving, maar geen pijn. ´s Avonds ging echter van het een op het andere moment die verdoving eruit. Arm begon alle kanten op te zwaaien en had het gevoel dat er stroomstoten door mijn arm gingen. Hoe later het werd, des te meer pijn ik kreeg…

Nooit eerder heb ik het gezegd “Maar ik krijg liever een kind dan dit…” Dat was voor mijn man het signaal om me in de auto te zetten en naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis Winterswijk (4) te rijden.
Gips eraf, onderzoeken, morfinespuiten en weer naar huis, met een hele lading morfinetabletten voor de volgende dag. Heerlijk geslapen, tot ik de volgende ochtend wakker werd van de pijn. Hup morfinepil erin en weer slapen. `s Middags kwam mijn man thuis en was ik niet meer aanspreekbaar, weer dokter gebeld. Of we naar Winterswijk konden komen. “Nee dat kan niet.” Gelukkig is mijn man standvastig dus kwam de arts bij ons. Opgeteld had ik, zonder de injecties, zo´n 45 mg morfine gehad , dat was blijkbaar toch een beetje teveel. Ik weet nu hoe het voelt `high` te zijn…
Afgelopen week ben ik al met de revalidatie begonnen. Het gips moest er vroegtijdig af omdat de pees doorgesneden is. Je moet dan binnen een week beginnen met revalidatie anders krijg je een stijve hand. Ik moet zeggen dat me de revalidatie zwaar valt. Ben bang voor de pijn, het gaat lang duren en of het ooit weer goed komt kunnen ze me niet garanderen!
En dat terwijl heel Nederland zich druk maakte over de Elfstedentocht beleefde ik mijn eigen Vierstedentocht. Ik, die zo´n enorme hekel heb aan de winter, kou, sneeuw en gladheid moet heel diep ademhalen als ik in een wachtkamer in het ziekenhuis en mensen me vragen: Schaatsen?

Olga Heinen
Personal Organizer/ Assistant
Organisato

 

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

 

Reageren uitgeschakeld

De carnavalsvierder; doorgaan of stoppen?

februari 21, 2012 in Olav

Doorgaan of stoppen. Dat is sowieso al een opmerking die voor veel carnavalsgangers vaker zou moeten opgaan. Want wat wordt er onder het mom van ‘het is carnaval’ wel niet allemaal oogluikend toegestaan. Je wilt het niet weten.

Mijn ervaring met carnaval werd een tijdje na het verlaten van de lagere school noodgedwongen uitgebreid. Dat kwam omdat ik destijds op een streekschool zat. Dat was zo’n school waar jongens (en meisjes) uit de hele regio per Puch, Kreidler of  Zundap naar toe kwamen. De jong’s (mijn vrienden) hadden een voorkeur voor zoep’n en dat kon natuurlijk nergens beter dan tijdens de carnaval. Daar ging ik weer, ik wilde natuurlijk geen spelbreker zijn. Met z’n allen gingen we in de discobus naar Oldenzaal. Al lekker ingedronken vertrokken we altijd na de optocht.  Dan hadden we namelijk meer tijd om een  in te drinken met mixjes als Baccardi, Safari etc.  Ging je te vroeg, dan moest je zo ver lopen naar de kroeg dat je al bijna weer nuchter was voordat je daar met de deur naar binnen viel. Dus rond een uur of zes in de middag gingen we goed los, waarna we zo’n beetje in polonaise naar de Jumbodancing liepen. Ja deze was nog steeds leidend, zeker tijdens deze dagen. Om een goede bodem te leggen,  stopten we ons eerst vol met vette hap en daarna gingen de meters bier weer over de bar. Niet veel later waren alle meisjes ineens erg mooi. Het leek wel op het sprookje van Assepoester. Het werd dan naarstig zoeken naar een van de donkere nisjes daar om samen de jeugdige hormonen de ruimte te geven. Net als vroeger was het hierna ook een kwestie van een paar uur zinloos rondlopen, alleen nu dan gearmd met een gezonde blozende blonde jongedame. Jammer is dat je de volgende ochtend niet meer wist hoe ze er uitzag en je dat de week daarna geheid een glas bier in je gezicht opleverde. Ik vraag me nog steeds af hoe zij mij dan wel konden herkennen?

Na dit gefuif rond mijn 16e en 17e werd het weer even stil aan het carnavalsfront. Totdat ik haar tegen kwam. A. Ook blozend, gezond en blond. En niet te vergeten, met haar hele familie lid van carnavalsvereniging ‘de Daaltrappers’. En ik trapte er weer in. Van de 11e van de 11e tot half februari alle rituelen doorlopen, praalwagen plakken, galavonden, ik heb zelfs een keer de optocht in Oldenzaal gelopen. Drie dagen feesten tot Aswoensdag. En dan was je echt blij dat het voorbij was. Vasten, geen betere oplossing om te zorgen dat de alcohol uit je bloed verdween. Het ging na een jaar of drie uit. Dat was de laatste keer dat ik me met carnaval inliet. Tot niet zo lang geleden. Ik werd vader, kon de eerste jaren nog doen of er niets was omdat de oudste zoon op het christelijke onderwijs zat. Mooi geen heidense toestanden. Maar nummertje twee gaat naar een katholieke school, Sint Jan. Dit omdat die andere school achteraf niet zo beviel. En daar liep ik dan afgelopen vrijdag. Met Spiderman in de optocht die zijn school door de wijk organiseerde.

 

Na afloop van de optocht kriebelde het en kreeg ik ineens veel zin in een borrel… En… begint carnaval daar niet mee?

 

 

 

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Reageren uitgeschakeld

Carnaval aanpassen?

februari 20, 2012 in Daniel

Vrijdagmiddag rond een uur of vier. Nederland staat even stil. Extra nieuwsuitzendingen met de mededeling dat een lid van de koninklijke familie onder een lawine is gekomen. Oranje gezind Nederland houdt de adem in en hoopt vurig dat het toch niet onze Majesteit zal zijn. De minister president wordt meteen hierover bevraagd in de wekelijkse persconferentie. Het enige wat hij op dat moment kon melden was dat het niet onze koningin of de troonopvolger betrof. Ook bij mij was dit toch een klein moment van opluchting. Vanaf dat moment barstte het hele mediacircus los. Deels is dat te begrijpen, het bleek namelijk te gaan om prins Friso en die is nog steeds onderdeel van de koninklijke familie. Maar, en dat moet ik er even bij opmerken, na zijn huwelijk met ‘ken jij mij nog’-Mabel is dit verworden tot een drama in familie kring. Prins Friso heeft hiermee zijn rechten op de troon opgegeven en dus is dit alles iets minder dramatisch dan het nu wordt voorgesteld. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het vreselijk dat hij onder een lawine is gekomen en terwijl ik dit tik voor zijn leven vecht. Ik leef mee met de koninklijke familie en hoop van harte dat hij er bovenop komt.

Maar wat me werkelijk verbaasd is de hysterie die er in dit land is losgebarsten. Journaals knallen de ganse dag de huiskamer in met filmpjes die doen vermoeden dat de arme man al is overleden. Bekende Nederlanders stonden al bijna in de rij om op televisie te vertellen hoezeer zij huisvrienden waren. Maastricht heeft zelfs het begin van carnaval aangepast. CarnavalJe gaat dus voor een ski ongeval de viering van een van oorsprong religieus feest aanpassen. Ik snap daar werkelijk niets van. He-le-maal niets. Voor veel mensen betekent de viering van carnaval veel meer dan een weekend hossen, klossen en je langzaam vol laten lopen. Voor hen volgt straks inderdaad de periode van vasten tot aan pasen. Die mensen kun je toch niet vragen carnaval dit jaar over te slaan of te matigen. Was het niet het feest om nog één keer los te gaan voor de vastenperiode, de kans om even alle ellende en narigheid van het afgelopen jaar te vergeten? Laten we deze kans dan juist aangrijpen om ook deze ellende te verwerken en gewoon carnaval te vieren. Natuurlijk denken we aan de koninklijke familie en leven we met ze mee, maar Carnaval aanpassen? Laten we het wel even ‘nuchter’ blijven bekijken.

 

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Reageren uitgeschakeld

Koken met Frans: Tagliatelle en zalm

februari 18, 2012 in Frans

Italiaans eten is altijd lekker en over het algemeen snel klaar te maken. Deze tagliatelle met zalm is erg lekker en gezond. Dit hoofdgerecht voor vier personen is klaar binnen 20 minuten.

De ingrediënten:
2 sjalotjes, gesnipperd
scheutje olijfolie
1 teentje knoflook, fijn gehakt
350 gr. zalm, in reepjes
300 gr. spinazie (vers)
1 potje boursin cuisine
pijnboompitjes
zwarte peper
1 rode peper, fijn gehakt
100 gr. Parmezaanse kaas, geraspt
500 gr. tagliatelle

Bereiding:
Rooster de pijnboompitjes in een pan in een paar minuten bruin. Verhit in een andere pan de olijfolie en voeg de gesnipperde sjalotten en het knoflookteentje toe. Breng ondertussen water aan de kook en kook de tagliatelle volgens verpakking. Voeg de zalm toe aan de sjalotjes en koflook en bak deze in een paar minuten gaar. Voeg de boursin toe en roer goed door. Daarna kunnen de rode peper en de geroosterde pijnboompitjes erbij. Als laatste roer je de spinazie er in porties doorheen en laat je alles een minuutje of 4 pruttelen totdat de spinazie geslonken is. Serveer de tagliatelle met de zalmsaus en strooi er zwarte peper over. Als laatste strooi je er nog wat Parmezaanse kaas snippers over en je hebt in nog geen 20 minuten een heerlijk gerecht op tafel staan.

Eet smakelijk!

 

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Reageren uitgeschakeld

De carnavalsvierder

februari 17, 2012 in Olav

Bijna barst het weer los, CARNAVAL…het feest der zotten. Ik hou er niet van. Ik heb een pesthekel
aan polonaises, dweilorkesten, mezelf verkleden en vroeg in de ochtend jofel alaaf roepen is al helemaal niet aan mij besteed. Dus kortweg gezegd mag het (Nederlandse) carnaval me gestolen worden. Het liefst zet ik mezelf tijdens die drie dagen uit, om niet per ongeluk geconfronteerd te worden met alle joligheid uit krekkelstad, Boeskoolstedke of andere omgedoopte plaatsnamen. Enschede de geksteeeee.

Maar toch klopt het niet want ik heb alle ingrediënten in huis om er dol op te zijn, zie het overzicht hieronder.

  • Geboren in de laatste week van januari, altijd erg dicht tegen de carnaval aan.
  • Gedoopt in de Enschedese Verrijzeniskerk als vroom katholiek.
  • Roots in Brabant want opa en oma kwamen uit Gilse (of was het nou toch Rijen?)
  • In mijn genetische code staat een voorliefde geschreven voor een neutje (of meer).
  • Ik ben een gezelligheidsmens en sociaal dier.
  • Last but not least:  ik ben katerbestendig tot zo’n ruime twee promille.

Dus zoals u ziet, ergens is het mis gegaan, tussen mij en carnaval dan.

Mijn eerste herinneringen aan carnaval dateren al uit halverwege de jaren zeventig. Op zondag werden ik en mijn broer in een Peppi- en Kokki-outfit gehesen.  Zuslief ging als Spaanse danseres en pa en ma trokken een met foute stikkers beplakte boerenkiel aan met bonte  zakdoek om de nek geknoopt. Met z’n allen naar onze ome Chris in Oldenzaal. Boven zijn schoenenwinkel keken we dan vanuit het raam naar de onder ons voorbijtrekkende optocht. Als we op tijd waren, ja, dat wel, anders konden we er niet meer bij en stonden we zo’n tweeënhalf uur te blauwbekken langs de route. Als die zeer langzaam voorbijtrekkende praalwagens met veel te harde muziek dan eindelijk weg waren gingen we met de hele kluit lopend vanuit het centrum naar de destijds fameuze ‘Jumbodancing’. Een walhalla voor de dronken carnavalsvierder met veel donkere nisjes waar laat op de avond gretig gebruik van werd gemaakt, zo ontdekte ik vele jaren later. Wij kwamen voor het kindercarnaval.  Dat betekende doelloos drie uur lang rondjes rennen terwijl mijn ouders een excuus hadden om eindelijk weer eens uit te gaan en op zondagmiddag lekker aangeschoten te raken.

Volgende week dinsdag deel twee.  Doorgaan of stoppen?

Column: Olav a.k.a. @oilofolav

 

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

 

Reageren uitgeschakeld

Ik ik ik ik ik!!

februari 16, 2012 in Anne

Februari heb ik voor mijzelf uitgeroepen tot ‘ik denk alleen aan mijzelf maand’. Waarom? Hoor ik je denken. In 2011 was ik bovengemiddeld sociaal. Organiseerde samen met een groot aantal twitterende Enschedeërs een leuke middag bij verzorgingshuis de Posten om de mantelzorgers te ontlasten, hielp bij het opzetten van #PIF11 (pay it forward 2011) en werkte daarnaast volop als begeleider op een groep voor mensen met een verstandelijke beperking. Kortom: 24/7 sociaal.

In januari zakte mijn gevoel een ander te willen helpen even helemaal in. Voor velen is het ‘een way of life’, maar ik heb besloten dat het nu tijd is voor mijzelf. Geholpen door de uitspraak “als iedereen alleen aan zichzelf denkt, wordt er aan iedereen gedacht” besloot ik een maand lang alleen aan mijzelf te denken. Mijn werk in de gehandicaptenzorg zal, uiteraard, blijven. Daar word ik geacht om sociaal te zijn. Dat hoort bij mijn vak en daar heb ik voor gekozen en doe ik uiteraard met zeer veel liefde.

In mijn privé echter bepaal ik zelf of en hoezeer ik sociaal ben. Ik kom nu op de eerste plaats. Als ik zin en tijd heb wil ik best iets voor een ander doen. Misschien. Echt niet.

Wat een heerlijkheid. Niet langer mijn tentakels uit om aan te voelen of iemand mijn hulp nodig heeft. Om eerlijk te zijn gun ik dit iedereen. Sommige mensen plannen een avond voor zichzelf. Graag wil ik iedereen adviseren om dit een maand lang te doen. Krijg je een fijn gevoel van. Als medewerker in de zorg hoor je met enige regelmaat dat je teveel aan anderen denkt en dat je pas voor andere mensen kunt zorgen wanneer je goed voor jezelf zorgt. Bij deze. DOEN!

In maart zien we wel weer verder.

Column: Anne  a.k.a. @zunne

 

[ Absolutely Enschede is het enige echte stads weblog van, voor en door Enschede! ]

Reageren uitgeschakeld

Schrobben

februari 13, 2012 in Lorette

Er zijn van die plaatsen in je huis die je gewoon wat vaker onder handen moet nemen. Hierbij denk ik vooral aan het kleinste kamertje. Al was het alleen maar om de voorraad toiletpapier aan te vullen. Maar toch ook om de spetters en de remsporen te verwijderen. Ik kan er moeilijk over lopen doen, maar het is de realiteit. Waar niet? Ik denk dat het overal wel zo is. De mensen hebben het er liever niet over. Ach, over het algemeen ben ik er rap klaar mee. Flink heet sopje, blik op oneindig, ademen door de mond en schrobben die handel. Toch heeft nog nooit iemand me een compliment gegeven over het toilet. Dat het zo fris ruikt. Of dat het er zo mooi schoon is. En als ik het zo bekijk is dat hele schoonmaakwerk eigenlijk een ondankbare klus. Een wekelijks terugkerend proces. En ik krijg er geen cent voor betaald. Maar nou dat hoeft ook niet hoor want ik doe het met alle liefde.

Schrobbende vrouw

Dat geldt eigenlijk voor alle klusjes thuis. Door al die karweitjes kreeg ik overigens diep respect voor onze oude generatie. Die generatie van ‘toen er nog geen volautomatische wasmachine was’. Want laten we eerlijk wezen, wat zijn wij eigenlijk verwend! Onze oud-oma’s moesten alles met het handje wassen en spoelen. In een grote prehistorische teil stond de was toen boven het vuur te weken. Mijn moeder deed dat ook met onze bedsprei, maar dan op het gasfornuis. Ik weet nog dat ze er zo’n blauw balletje aan een touwtje bij in deed. Mijn vader noemde het een ‘hou-mie-blauw-zakje’. De zelfgebreide spreien waren daarna parelwit. Daar kan menig turbowasmiddel van tegenwoordig nog een wit puntje aan zuigen!

Vroeger was het wassen met een teiltje nog de gewoonste taak van de week. Toen werd alles, inclusief het ondergoed, op het wasbordje gewassen. Ik zie het voor me: met een borstel de bruine strepen en de harde stukjes eruit schrobben. En maandverband uitkoken. Die oma’s deden het vast met liefde. Dat moet wel. Anders waren ze allemaal gillend weggelopen. Want wat een rotklus!

Als ik nog denk aan de eerste vakantie met mijn man, dan lopen me nòg de rillingen over de rug. In die eerste vakantie heb ik af en toe een paar dingen met de hand moeten wassen. Ach, je bent jong, stapelverliefd en je wilt je van je beste kant laten zien. Een shirtje en een broekje, ik vond het zelfs wel wat hebben. Dat hing dan naast ons tentje aan een provisorisch waslijntje. En ik deed het met liefde. Maar ik heb er ook zijn stoffen zakdoeken gewassen. Geheel vrijwillig overigens. Daar stond ik. Op de camping. Met de allerbeste bedoelingen en met een emmertje vol snotlappen. Die ging ik wel eventjes wassen… met het handje. Het water was lauw en de zakdoeken bleven glibberen tussen mijn vingers. Echt gruwelijk!

Ach, “ik doe het echt met liefde” zei ik nog voor ik weg liep…

Tegenwoordig zorgt hij er voor dat hij genoeg zakdoeken meeneemt.

Voor zichzelf. En ook voor mij.

Met liefde…

Column: Lorette a.k.a. @li_la_lotje

Reageren uitgeschakeld

Burgerlijk?

februari 7, 2012 in Lorette

Ik hou van burgerlijkheid. Het geeft me een warm gevoel. Het is het fleecedekentje als je je wilt nestelen op de bank. Het kopje warme chocomelk als je van de ijsbaan komt. Het koekje bij de thee. De kers op de taart…

Bij burgerlijkheid voel ik geluk. Het maakt me vrolijk en blij. Ik probeer meestal van elke dag een klein feestje te maken. En naar eer en geweten probeer ik om de mensen om me heen te plezieren. Om samen de wereld toch een beetje mooier te maken. Nee, dat lukt me niet altijd. Maar mijn burgerlijke plicht roept me op het elke dag weer te proberen.

Mijn leventje is echt heel normaal. Gewoon burgerlijk dus. We gourmetten bijvoorbeeld altijd met Kerst. Andere mensen hoor ik complete maaltijden van vijf gangen op tafel zetten. Bewondering heb ik ervoor. Maar nu is het koken niet zo’n hele favoriete bezigheid van me en waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan? Alleen daarom al laat ik me ieder jaar meeslepen met de gourmet-wens. Want wie ben ik om hun en mijn plezier te bederven? Ik vind het best. Ik vind trouwens alles best zolang iedereen om me heen maar geniet. Ik geniet wel mee.

Maar van mensen die burgerlijk ongehoorzaam zijn kan ik heel dwars worden. Fietsers zonder licht of die geen hand uitsteken. Of mensen die met een mobieltje aan het oor chauffeuren. M’n haren gaan ervan overeind staan. Soms tel ik ze ’s morgens als ik naar mijn werk rij. Niet dat het wat uitmaakt, want als ik op het werk ben weet ik al niet meer hoeveel overtredingen ik heb geteld. Maar ik tel ze wel. Het gaat om het idee he? En weet je wat? Er zijn steeds meer burgerlijk ongehoorzame mensen. Foei toch…

Onlangs hoorde ik dat het toppunt van burgerlijkheid wel ‘het hebben van dezelfde fietsen’ is. Nou ja zeg! Dusss… Oké… Mijn man en ik hebben niet geheel toevallig ook dezelfde fietsen… Maar we vonden het wel grappig toen we ze kochten! Ach, om er nog maar een schepje bij bovenop te doen, wij hebben ook nog eens dezelfde jassen… We zijn niet zo ‘van het fietsen’ maar we voelen ons wel één als we op pad gaan. En we hebben er ook nog eens lol in dat we dezelfde jas hebben. En dan gaat onze hond in de burgerlijke fietskar met ons mee. Want je kunt van het beest niet verwachten dat hij alle afstanden maar kan mee rennen. Zo’n fietskar is echt geweldig! Maar hij is vast té burgerlijk voor woorden…burgerlijk tuinkabouter

Oh jee, ik bedenk me net dat we een tuinkabouter hebben. Die hebben we Pim genoemd. Zo’n lelijke plasticdwerg met een vlindernetje. Ooit gekregen op een verjaardag en hij is alle keren met ons meeverhuisd. Samen met de betonnen kikker en gans. En we gingen jaren achter elkaar met de kinderen naar dezelfde camping. Natuurlijk mét de burgerlijke caravan. Ach, en met Koninginnedag vlaggen we. En we wonen al ons hele leven in het mooie Enschede. Want daar voelen we ons thuis… O sorry, heeft er daar iemand een emmer nodig?

Nou, het maakt me geen donder uit! Voor wie het vreselijk vindt; vind het maar vreselijk. Noem het burgerlijk. Ik ben ‘gewoon’  gewoon. Pootjes in de klei en niet lullen maar poetsen. Ik geniet van mijn gezin en het thuis zijn. Dan kan ik me weer lekker inwikkelen in mijn eigen fleecedekentje op mijn eigen bank. Ik hou zelfs voldoende tijd over voor niet-burgerlijke dingen.

En, één ding is zeker, we hebben allemaal een burgerlijke staat.

Dus… wat kan mij het schelen….. lang leve de Burgerlijkheid!

 

Column: Lorette a.k.a. @li_la_lotje

Reageren uitgeschakeld

Vroeger….

februari 6, 2012 in Olga

Goh wat kon ik me vroeger altijd ergeren als “oude” mensen het over vroeger hadden. Eigenlijk nu nog steeds  maar dan wel over het vroeger van hen en niet over het vroeger van mij!

Mijn vroeger is immers nog niet zolang geleden? Alhoewel , in de antiekwereld wordt iets dat ouder is dan 50 jaar antiek genoemd, dus wat dat betreft doe ik al aardig mee.

Ik wil het toch heel even over vroeger hebben. En dan over het echte vroeger.  Namelijk toen Valentijnsdag nog niet bestond. Hoe ver moet je dan gaan? Ik weet nl heel zeker dat ik in mijn jeugd, vroeger, nooit een Valentijnskaartje of wat dan ook gekregen heb. En nu de laatste jaren… hoort Valentijnsdag er bijna net zo bij als Pasen, Sinterklaas en Kerst.romantisch valentijn

Toch maar eens even gegoogeld en wat lees ik op Wikipedia?

 Paus Gelasius I (nooit van gehoord) riep in 496(!!!) 14 februari uit tot de dag van de Heilige Valentijn.  (Dat is dus wel echt vroeger! )
Valentijnsdag is een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven met cadeautjes, bloemen, of kaarten. In de Verenigde Staten is men, uit commercieel oogpunt, begonnen met het verleggen van de nadruk van anonieme liefde naar liefde. Valentijnsdag is in België en Nederland in korte tijd, sinds midden jaren 90, een groot commercieel succes geworden: cadeauwinkels, boekwinkels en bloemenwinkels profiteren hiervan. Ook de Nederlandse posterijen deden hieraan mee door een Valentijn postzegel uit te geven.

De allereerste keer dat ik echt verrast werd op Valentijnsdag was, toen mijn vriendje, nu mijn man, een half jaar in Amerika woonde en ik ’s avonds een enorme bos bloemen kreeg via de bekende bloemenleverancier. Goh wat was ik blij……. Tot ik een half uur later mijn schoonmoeder aan de telefoon kreeg met de mededeling dat ze zo’n mooie bos bloemen had gekregen van haar zoon…. voor Valentijnsdag……

Oeps…. Toen was er nog geen Wikipedia waar ik naar kon verwijzen: Valentijnsdag is een dag waarop geliefden………

Ik kijk er nu dierbaar op terug ; dat was immers vroeger……

En toch…. Onbedoeld en misschien ook wel ongewenst doe je er toch aan mee: Valentijnsdag.

Nee, niet op de commerciële manier met boeken, cadeautjes of kaartjes maar gewoon door even extra aandacht te geven aan degene die je lief is…. Of dat nu je partner, je ouder, je kind of je vriend of vriendin is…. Gewoon even laten merken: ik ben blij met jou, ik ben blij dat je er bent!

Eerlijk is eerlijk dat deden we vroeger veel minder dan nu!
Bedenk iets leuks….. voor Valentijnsdag…. Of zomaar voor iemand die je lief is!

Organisato(rische) en lieve groet,
Olga
Personal Organizer/Assistant

Reageren uitgeschakeld

Zuurkool ovenschotel met gehakt, ananas en kaas

februari 3, 2012 in Frans

Het is een ijskoude winter en dan is het tijd voor de echte wintergroenten als hutspot, erwtensoep en zuurkool. Voordat je op de schaats gaat staan kun je ’s morgens deze lekkere zuurkool ovenschotel maken.

zuurkool schotel

Ingrediënten voor 4 personen

600 gram (wijn)zuurkool
500 gram rundergehakt
4 sjalotjes
3 eetlepel crème fraîche
3 theelepel chilipoeder
250 gram champignons
1 1/2 theelepel karwijzaad
peper en zout
150 gram geraspte oude kaas
aardappelen voor puree, hoeveelheid naar smaak (normaal gesproken ruim 300 gram)
boter
Halve liter blik ananas
eventueel paneermeel

Voorbereiding

Verwarm de oven ongeveer een kwartier voor op 200 graden

Bereidingswijze

Schil de aardappelen en maak er een luchtige puree van met boter, melk en wat peper. Niet zelf gaan prakken: hiervoor hebben we een staafmixer in huis.
Snipper de ui.
Laat de zuurkool uitlekken in een vergiet, vermeng hem met de zure room en leg dit mengsel onderin een met boter ingevette niet te platte ovenschaal.
Bak het gehakt rul in de koekenpan samen met de champignons met peper en zout en doe er de gesnipperde ui bij. Laat dit samen nog even doorbakken. Doe er ook het karwijzaad en de chilipoeder door.

Laat de ananas uitlekken en snijd de ananas in kleine stukjes

Leg het gehakt mengsel op het zuurkoolmengsel samen met de ananas. Strooi daar wat geraspte kaas overheen.

Tot slot komt de aardappelpuree die afgedekt wordt met de rest van de geraspte kaas en wat paneermeel.
Schuif de ovenschaal midden in de oven. Laat de schaal nu nog veertig minuten in de oven staan.

 

 

Reageren uitgeschakeld

← Previous Entries